Chemo ninja

13/04/2017 | Mike de Graeve

Fase 1 was klaar en toen kwam de grote dag waar ik zo enorm naar toe heb geleefd; fase 2.
De langdurige opname met chemo's, de transplantatie en de isolatie. 

Stap 1 was dat ik me moest melden op de afdeling en later werd ik meegenomen naar de chirurgie voor een kleine ingreep.  Mijn steun en toeverlaat die ik tot het ontslag heb: de CVC piccline. Dat is eigenlijk een groot infuus dat in je centrale (bloed)lijn in je nek wordt aangebracht.. Die van mij heeft twee slangetjes waardoor de chemo`s en heel veel (veeeeel) water (om je lichaam te spoelen) ging.  

De operatie ging goed, ik kreeg een plaatselijke verdoving en zat grapjes te maken met de chirurg en zijn second hand. Aan het einde van de ingreep was ik dus een CVC rijker en niet geheel onbelangrijk een lijstje met een terrasje wat echt iets voor mij zou zijn als ik het allemaal achter de rug heb. "You can also order a wine over there", kijk meer hoef ik niet ;). 

De volgende dag begonnen de chemo's. Wat zal ik daar eens over zeggen? Het is zwaar, maar dat weet iedereen wel. Ik zal het maar op houden dat het gewoon lood en lood zwaar is, je bent helemaal in de war en je weet op een gegeven moment niet meer waar je het moet zoeken. Ook moest ik op een gegeven moment om de 6 minuten naar de wc, goed voor de beweging en de gewrichten denk ik dan maar. Net toen ik dacht dat ik "nog" maar een dag chemo had, bleek dit er een van de welbekende laatste zware loodjes te zijn. 

Oi oi oi, die was echt rot. Gelukkig is die periode achter me, klaar, basta, doei. 

En toen kwam de grote dag, mijn stip aan de horizon waar ik zo voor gevochten heb: de transplantatie/ mijn wedergeboorte. En dat was maandag 10 april. Mijn verjaardag blijft gewoon op dezelfde dag, maar op 10 april ga ik er vanaf nu echt bij stil staan. Ik heb dan ook een prachtig "kraamcadeau" van mijn ouders gekregen en ze hadden zich helemaal opgedofd, ik heb maar een woord voor deze fantastelingen (bij deze een nieuw woord) en dat is LIEFDE. 

Vanaf het moment dat je je (eigen) stamcellen weer terug krijgt, gaat de 'protective isolation' in, ik zat al in een soort open isolatie. De deur kon gewoon open blijven staan, je hebt geen strenge regels en ik had dagelijks een wandelingetje naar de woonkamer voor een kopje thee. Nu zit er een zogeheten sluis tussen de deuren en mag alleen de verpleging drinken en eten voor me pakken. Uiteraard zitten hier ook strenge regels aan. Als ik word ontslagen uit het ziekenhuis dan zul je mij de eerste 6 maanden niet buiten de deur zien eten. Maar dat vind ik prima, soms vraag ik me wel eens af of mijn moeder of mijn vriend niet stiekem een chefkok is, haha.  

Het gaat goed met me. Ik ben natuurlijk helemaal van de kaart door de chemo`s, mijn lichaam snapt het even niet meer. Ik voel me heel zwak en kwetsbaar. Maar daar kan en wil ik aan werken. Het belangrijkst is dat ik me neurologisch en qua spierkracht sterker voel. En dat lichaam komt wel. 

Momenteel is mijn been optillen soms al te zwaar. Ik vond dat het op dag +2 wel tijd was om aan mijn oefeningen te beginnen. Het stelt niets voor, maar het begin is er. Mijn nieuwe doel is om weer heel sterk te worden. Maar je moet soms echt bij niets beginnen, dat doe ik. Dat heb ik wel eens eerder gedaan immers. 

Een ding is zeker, als ik niet zo enorm getraind had en afgetraind aan deze behandeling was begonnen, dan was het veel zwaarder geweest. En het was/ is nu al loodzwaar, moet je nagaan. Ik sportte 4 x per week en ik deed elke dag een halfuur grondoefeningen. Heel gediciplineerd. Vaak was ik (te) moe en ik had nooit  zin in mijn oefeningen. Maar ik deed het. En kijk wat het me heeft gebracht. 

En nu wil ik met de revalidatie hetzelfde gaan doen. Ik ben er dus al mee begonnen. Ik blijf hierbij wederom binnen mijn eigen grenzen en mogelijkheden en ik forceer niets.  

Voor nu richt ik me eerst op mijn isolatie. Want er is geen stap 2 als je stap 1 overslaat. De isolatie gaat nog even een paar weken duren, ik word goed in de gaten gehouden, mijn bloedwaarden ook. Vrijdag t/m woensdfag heb ik helemaal geen imuumsysteem meer, dus dat wordt spannend. Het enige wat je kunt doen is jezelf overgeven en we zien wel wat er gebeurt.  

Never give up without a fight.

Chemo ninja