De eerste avonturen

in Uppsala voor de HSCT

11/03/2017 | cath

Het avontuur in het ziekenhuis begon ermee dat ik mijn eerste afspraak met de hematoloog had. Dat was een hele fijne vrouw die me de behandeling nogmaals goed uitlegde. Ook was er ruimte voor vragen en werd nog even voor de zekerheid nagegaan welke overige medicatie ik nog gebruikte. Een vraag die me overigens vaak gesteld zou worden. Ik word goed in de gaten gehouden, een heel fijne gedachte.

De volgende dag zou ik een afspraak hebben met dr. Burman, de neuroloog die mij behandeld. We bespraken nog het een en ander, er werd gevraagd of er nog dingen gewijzigd waren sinds december en er werd nog een vergelijkend neurologisch onderzoek gehouden. En toen was het moment daar: de lumbaalpunctie. Deze mag je weigeren als buitenlander, maar dat lijkt me niet heel slim. Ik denk altijd maar: de korte termijn; oncomfortabele ingreep, lange termijn; veel veiliger. Better be safe than sorry, dus gaan met die banaan! Tijdens de punctie bleek ik één van de weinige mensen te zijn waar er bijna geen druk op het vocht staat, vergelijk het met een traag druppende kraan. Het zou dus langer gaan duren... Maarja wat is een extra kwartier op een heel leven, toch? Tijdens de punctie mocht ik de hand van mijn vriend vasthouden, dat was niet nodig maar hij heeft me laten gieren van het lachen! Ik had een enorme spuit in mijn rug en zelfs toen maakte hij me aan het lachen. Ik moet ook zeggen dat het best snel voorbij ging. Daarna een bloedonderzoek en toen werd ik opgenomen in het ziekenhuis voor drie dagen. Dit zouden er uiteindelijk vier worden, maar hierover later meer. Een dag later kreeg ik voor de eerste keer chemotherapie. Dit bleek erg heftig te zijn, omdat ik een ernstig tekort aan elektrolyten/ mineralen en soda had. De standaardprocedure had ik al gekregen; een enorme zak vloeistof waar dit inzit. Dit  doet er elf uur over om in te lopen. Dit was echter voor mij niet genoeg, ik was woozy, duizelig, had extreme hoofdpijn en ik was heel erg misselijk. Na het bloedonderzoek bleek dat ik erg laag zat in elektrolyten en soda, dus er werd nog een zak aangesloten. Dit vonden ze erg vervelend voor me; nu kon ik pas een dag later naar huis. Ik vond dit echter helemaal niet erg: als zij extra puntjes op de i zetten, dan ga ik die er niet afhalen! Daarnaast is het zo dat ik niet ook nog iets anders moet doen en haast heb. Nee, beter hier dan "thuis" dacht ik. De volgende dag kreeg ik goeie resultaten van het (nieuwe) bloedonderzoek terug en mocht ik voor een kleine week naar huis.  In deze periode moet ik mezelf injecteren, mijn vader moet dit doen omdat ik geen coördinatie heb sinds mijn ziekte. Na een uitleg konden we met de auto naar het appartement. Nu kan ik daar nog even tot rust komen voor mijn opname over een paar dagen. Ik voel me goed: zwak, maar prima. Alles moet heel schoon zijn, twee keer per dag schone kleren en de handalcohol vindt gretig aftrek. We zijn een goed team en mijn ouders zorgen erg goed voor me!

De eerste avonturen