Fit, fitter, fitst?

Je krijgt het niet cadeau

31/01/2018 | cath

Ik geloof dat ik het woord fitgirl een nieuwe betekenis heb gegeven. Mijn spieren waren helemaal weg, dus ik moet weer fit worden. Het is niet een kwestie van gewoon keihard beuken. Mijn zenuwen die mijn spieren moeten aansturen zijn ook (onherstelbaar) aangetast. Een soort van draadjes of strakke elastiekjes die de soepele bewegingen tegenwerken. Je moet ook nog eens heel voorzichtig zijn met je lichaam én ik mag geen blessures krijgen. De meeste winst zit binnen nu en nog een x aantal maanden, dus als je een blessure krijgt dan zijn die natuurlijk zomaar om. Niet dat je normaal gesproken zit te wachten op een blessure. Maar the stakes aren`t that high, als je begrijpt wat ik bedoel. Kijk, ik train voor mijn bewegingen voor de rest van mijn leven. Zaken die voor een gezond persoon de normaalste zaak van de wereld zijn. Een klein voorbeeldje: ik  heb een rollator naast mijn bed staan, omdat ik nogal wiebelig kan zijn als ik net wakker ben. En een rendez-vous met de koffiemachine vind ik dan aanlokkelijker dan met de  vloer. Kijk, andere mensen denken daar niet  bij na. Begrijp me niet verkeerd, want dat is juist goed! Ik gun het niemand namelijk. Good for you!! Dat gezegd hebbende, weten jullie waarvoor ik train. En niet voor cosmetische redenen, al moet ik eerlijk zeggen dat niet erg vind of dit afkeur. Over mijn eigen lichaam moet ik zeggen dat ik sinds de behandeling mijn oude uiterlijk (lichaam) terug begin te krijgen. Dat komt door de behandeling maar ook zeker door voeding en beweging, vooral dat laatste doe ik dagelijks. Dat deed ik ook voor mijn ziekte. En je spieren hebben een geheugen, dus daar ligt het deels aan. Maar ook door het simpele feit dat ik de laatste jaren, tegen een soort glazen plafond aan zat, intens moe was en me soms weken amper of niet kon bewegen. Toen kon ik er (bij wijze van spreken) een moord voor  doen om 20 minuten naar de sportschool te kúnnen lopen.  Laat staan ook nog sporten en weer 20 minuten terug te lopen. Dat deed ik wel eens, maar als het regende (daar had ik intens veel last van) of waaide dan moest ik een Uber pakken. Puur noodgedwongen. En soms ging ik er alleen even naar toe om er even uit te zijn en een kop koffie te drinken.

Nu betrapte ik mezelf laatst op het volgende: het miezerde, het waaide en het was koud en donker. Ik dacht: ik heb geen zin, boehoe. En toen dacht ik: IK HEB GEEN ZIN, MAAR IK KÁN WEL!! Bij dat realisatiemomentje ben ik naar buiten gestoven en ben ik nog net niet dansend naar de sportschool gegaan. Dat gaat allemaal een beetje moeilijk met een verstoorde balans, een rollator en het lopen an sich erbij. Maar hell yeah, wat was ik blij met deze realisatie.

Ik heb dus het geluk dat ik al  bijna mijn hele leven veel train en dus al spieren (ergens) heb zitten. Mijn lichaam is een paar jaar in een soort winterslaap geweest en moet nu wakker geschud worden. Niet met potten en deksels, iets vriendelijker. Dus bouwen we het nu op. Kijk,  die behandeling heeft de MS in een winterslaap gezet (hopelijk heel lang) en nu mag ik sommige spieren er weer uit halen. Een soort van wisseltruc. Zo zie ik dat.

Tegenstanders van deze behandeling stellen dat dit niet de oplossing is, maar dat  is zitten wegkwijnen en achteruitgaan ook niet! In beide gevallen slaat het een keer toe.

In de tussentijd heb ik nu wel de kwaliteit van mijn leven een heel stuk omhoog gekregen. En krijg ik nu dingetjes terug die ik al afgeschreven (en geaccepteerd) had, mijn cadeautjes noem ik dat. Voor anderen heel normaal, voor mij heel speciaal. Ook als k mijn bewegingen weer terug zie op video, dan kan ik dat bijna niet aan en kan ik bijna niet begrijpen dat ik dat was. En dat was ik, nog geen jaar geleden.

En het was heel zwaar. Nog steeds. Maar daar komt mijn tweede geluk: mijn mentaliteit en discipline. Want werd er  nou een paar jaar geleden gedaan of ik ze niet helemaal helder meer zag en ik permanent in een elektrische rolstoel was beland én zou blijven? Juist, wie heeft er dan een heldere blik?

Mijn heldere blik weet niet alles beter en heeft ook geen glazen bol. Maar ik heb wel een vechtersmentaliteit. Eerst dingen proberen. Geef niet te snel op en neem niet meteen genoegen met minder. Probeer, vecht en werk!

 

En dat is ook precies wat ik nu aan het doen ben.

Als je dagelijks traint,  veel ook,  en veel loopt (practise, practise, practise) dan komt je sociale leven op de tweede plaats en op een laag pitje. Een heel laag pitje soms. Je krijgt het niet cadeau. En dat vind ik lastig en soms heel moeilijk om uit te leggen. Iedereen heeft het druk, dat weet ik. Met een (flinke) beperking en die chemovermoeidheid erbij is het soms killing.

It is what it is, hopelijk begrijpen mensen dit. Want niet alles is een kwestie van willen. Als dat zo was zou ik alleen maar gezellige, sociale en leuke dingen WILLEN doen. Maargoed ik leef helaas niet in een Disneyfilm, in die films bestaat MS namelijk niet!!

Fit, fitter, fitst?