Get up and go

Soms is er niet meer nodig dan die woorden

19/02/2018 | cath

Dat is eigenlijk wat ik elke dag tegen mezelf zeg. Denk je dat ik een natuurlijke motivatie of zin heb om 08:00 uur al mijn eerste half uur grondoefeningen thuis gedaan te hebben? Als ik eenmaal om 08:00 uur op die bank zit met een kopje koffie, dan is het weer even klaar. Voor een half uurtje dan. Want dan begint het volgende onderdeel. Of dat vanzelf gaat? Nee. Ik heb soms totaal geen zin, dat is dan jammer. Want ik zeg dan tegen mezelf: get up and go. Soms loop ik naar de sportschool en dan denk ik al na 50 meter: wat doe ik hier?! Ik wil Netflixen en warme chocomelk drinken. Dan mag ik dat prima van mezelf doen, dat is een optie. De andere optie is discipline tonen en kappen met janken. Dat helpt altijd, want ik vind mezelf dan een enorme aansteller. Zo ben ik niet opgevoed! Hup, gaan met die banaan en ik probeer dan een nieuw persoonlijk record in wandeltijd naar de sportschool neer te zetten.

 

De grap is, iedereen zou het begrijpelijk vinden als ik wél ga Netflixen met chocolademelk. Maar er is niemand die je aanmoedigt om wél naar die sportschool te gaan. “Je kunt toch wel 1 keer overslaan? Of: goed zo, doe maar eens een dagje niets.”

Soms moet je ook een dagje niets doen, je lichaam vertelt je wel wanneer. En daar moet je goed naar luisteren. Maar er is een verschil tussen lui zijn en niet kunnen. Ik denk dat dit verschil discipline is. Aristoteles zei: “Trough discipline comes freedom.” En daar ben ik het helemaal mee eens. Vanmorgen voelde ik me zo ontzettend vrij dat ik zelf naar de sportschool kon lopen, zonder afhankelijk te zijn van vervoer door derden. Voor mensen die niet afhankelijk zijn, dat was ik immers zelf ook niet voor 27 jaar, is dit niet voor te stellen. Echt niet. En begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij dat dit bestaat. Maar momenteel ben ik nog blijer dat ik mijn eigen plan kan trekken. Soms dan, zolang het maar in mijn (kleine) actieradius is. Is iets ver weg of voor mij ver weg binnen mijn eigen stadsdeel, dan ben ik alweer afhankelijk. Maar ik leg de focus op die kleine geluksmomentjes. Bijvoorbeeld dat ik sommige kleine vrijheden weer terug heb. En ja, die zijn klein.  Voor mij zijn ze groot, want ze maken voor mij het grote verschil in mijn dagelijkse geluk. Dus ik geniet ervan. Sommige dingen zijn moeilijk, en die zijn voor een ander een confrontatie. Maar ik heb deze “hobbel” al vier jaar, sterker nog: het was nóg erger. Dus als dat nog steeds een confrontatie of een lastige hobbel voor me zou zijn, dan had ik wel een probleempje gehad. En dan had ik moeite met accepteren. Iets waar ik goed in ben geworden. Helaas kun je zeggen, ik zie dat als iets positiefs. Ik vind het zonde van mijn tijd om te blijven hangen in wat was. Wat was dat was. Wat is dat is, en wat komt dat komt. Als we het hebben over: wat is dat is. Dat is was heel anders en zou ook heel anders zijn zegmaar. Dat het nu anders en beter is dat is, naast heel mooi, een verdienste van de behandeling. Maar ook voor 50% mijn eigen verdienste. Zoals ik al zei: je krijgt het niet cadeau. En ik werk er keihard voor. En daar mag ik best een klein beetje trots op zijn. Een bruggetje naar een van mijn lievelingsverhalen. Shany Davis wilde destijds op de 1000 meter van de Olympische Spelen goud halen, zijn grote concurrent was Erben Wennemars. Hij vertelde dat hij in zijn voorbereidende jaren in aanloop naar de spelen een foto van Erben uitgeprint aan zijn ijskast had geplakt. En iedere keer als hij voor een snack naar die ijskast liep zag hij die foto. Zijn reactie? “I rather grab an apple”. Ik heb geen foto aan mijn ijskast, ik hoef ook niemand te verslaan. Het verhaal gaat er om dat je focus goed is. Ik krijg hem goed “aan” met het mantra get up and go. Het gaat er niet om hoe je het doet, áls je het maar doet!!

Get up and go