Het calimero- effect

en groen gras bij de buren

11/09/2019 | cath

Al vaker heb ik het over dit onderwerp gehad, gepost of geblogd. Ik wil niet in herhaling vallen maar het intrigeert me. Enorm.

Het gaat erover dat alles relatief is en mensen zien wat ze willen zien (of geloven). Ik krijg nogal vaak de opmerking dat het vast veel beter met me gaat. Ik lijk alleen maar leuke foto’s te posten van huwelijken of andere uitstapjes of feestjes. En het enige wat ik dan denk is: wauw. Dit is waarom facebook en instagram zo groot zijn.

Lekker loeren bij andere mensen en dan denken dat hun leven super leuk en perfect is. Gelukkig ben ik hier niet vatbaar voor, want dan was ik met mijn leven erg depri geworden denk ik. Het toppunt was toen ik vertelde dat ik straks voor een paar dagen in Spanje ben voor een huwelijk en ik hoopte op mooi weer. Maar dat dit laatste dan gewoon een meevaller was omdat mijn vrienden er ook zijn. En dat dit al veel zonneschijn op zichzelf was. De reactie die ik kreeg was: “Zo zo, jij neemt het er maar van. Jij doet nu alleen maar leuke dingen, ook net al naar Lissabon geweest.” En daar word ik dan een beetje stil van en lach, en zeg iets van ja. Maar eigenlijk voel ik me op dat moment super eenzaam en sta ik met mijn mond vol tanden. Ik spreek me eigenlijk in een blog nooit over iets uit, maar hier gaan we. Ik wilde eigenlijk aan diegene vragen waar ik de cursus “hoe word ik mijn meest kortzichtigste zelf” kon volgen, want die had bij hem/ haar goed uitgepakt. Maar het is niet netjes om een vraag met een wedervraag te beantwoorden, dus deed ik dat maar niet.

 

Het maakt zoveel inpakt omdat ik gewoonweg niet kan geloven dat mensen zo denken. Maar er is wel meer dat ik niet begrijp. Geloof me, er worden rare dingen tegen me gezegd. Of verondersteld. En dat levert vervolgens leuke inspiratie voor blogs op. Dat dan weer wel.

 

Maar ik dwaal af, daar had ik het niet over. Er gaan op zo’n moment zoveel vragen door mijn hoofd heen. Of eigenlijk meer een interview:

  • Ga je vaak op vakantie?

2014 niet

2015 niet

In 2016 ben ik 7 dagen naar Fuertefentura geweest. (Ik wilde wel warmte maar had hitte intolerantie en op dit eiland waait het veel en hard. Ik ben maar 1x out gegaan van de warmte.

In 2017  naast mijn “retraite” in Zweden niet.

In 2018 ben ik 4 dagen met mijn vriendinnen naar iemand haar vakantiehuis gegaan in Frankrijk. (Ik wist niet of het goed ging, dus ik ging ook maar niet te lang.)

In 2019 3 dagen Lissabon en straks 3 dagen Spanje.

Ruig he?

  • Misschien.

Hoe vaak ga jij op vakantie? Vast niet zo vaak als ik. Dat kan niet!

  • Je hebt je punt gemaakt.

Oh nee hoor, ik ga nog even door.

  • Dat hoeft niet.

Maar het kán wel, en wie a zegt…. Als je leuke dingen aan het doen bent dan weet je hoe erg je weer moet “boeten” daarna. Dat weet ik al een tijdje, dus dat calculeer ik in. Als jij na het weekend weer terug gaat naaar je werk, dan lig ik als een kreupel nijlpaard op de grond. Nou ja, niet letterlijk de grond, maar je snapt wat ik bedoel. En dat is gelukkig tijdelijk en daarna kun je extra genieten van dat hemelse gevoel dat je je weer fantastisch voelt. En mijn fantastisch is het normaal van andere mensen denk ik. Weet ik. Ik heb ook mogen genieten van dit ‘normaal’, maar het gekke is dat ik dat niet deed. Niet zoals ik dat nu doe in ieder geval. Je beseft het niet, het is er gewoon. Net als toen ik ziek begon te worden en na een avond flink doorhalen intense pijn en vermoeidheid had. Dan zei ik er ook nooit iets van. Ik dacht dat iedereen dat had na een lange avond.

 

Nu komen we weer terug bij hoe relatief alles is. En je alles beoordeelt vanuit je eigen perspectief.

Het perspectief dat ik nu heb is een stuk helderder dan dat het was. Ik heb de laatste jaren een paar woorden pas echt leren kennen. Het was daarvoor abstract voor me, en het is waar dat je pas begrijpt wat iets is als je het zelf meemaakt. Hiervoor wist ik wat de volgende woorden betekenden, niet wat het inhield:

- Pijn

- Onmacht

- Onbegrip

- Eenzaamheid

- Paniek

- Verveling

- ‘Je dagen vullen’

- Iets missen

- Vastberadenheid

- Jezelf oppeppen en motiveren

- Woede (geen boosheid, maar echte woede)

- Eenzaamheid

- Eenzaamheid

- Eenzaamheid

 

Dat laatste benadruk ik, omdat ik me de afgelopen jaren zo eenzaam heb gevoeld. En nog steeds. Dat komt niet door andere mensen, want iedereen doet stinkend zijn best. Laat ik het tegen de tegenwoordige tijd aanhouden. Achter die leuke foto’s gaat veel verscholen. Het bovenstaande is er allemaal: behalve pijn gelukkig. Ik ben grotendeels mijn eigen gezelschap. Vooral op dagen dat ik moet herstellen. Gelukkig kan ik goed met mezelf overweg en je hoort me ook niet klagen, maar hopelijk verruimt het je perspectief een beetje. Ik hoef geen schouderklopje, geen medelijden of wat dan ook. Maar ik ben slechts een van de duizenden voorbeelden, kijk eens met een ander perspectief naar anderen. En denk goed na voordat je een oordeel velt. Ook veel beter voor je eigen gemoedstoestand!

Het calimero- effect