Nieuwe werkelijkheid

We're in this together

19/03/2020 | cath

De afgelopen jaren vroegen mensen mij vaak hoe ik zo positief kon zijn en blijven. Zelf heb ik best vaak gezegd of gepost dat ik nu anders in het leven sta en anders tegen dingen aankijk. Dit is allemaal gevat in een van mijn favoriete uitspraken, maar daar kom ik later op terug.Goed, ik kreeg een filmpje waarvan ik de tranen in mijn ogen kreeg en me stof tot nadenken heeft gegeven.  Op basis daarvan heb ik dit getypt.

 

We zitten nu “gevangen” in een rare en rommelige situatie. Het is ook een tijd die verbind, er ontstaan fantastische initiatieven en mensen doen lieve dingen voor elkaar, letten op elkaar en staan voor elkaar klaar. Daar kan ik heel erg blij van worden. Helaas is er aan de andere kant te zien dat het mensen verdeeld. In sommige berichtgeving, of meningen van mensen, wordt er verdeeldheid gezaaid of gepredikt wat je wel of niet moet doen. Zij tegen wij en wij tegen zij. Nederland is ineens heel wat “virologen” en experts rijker en wordt er graag met vingertjes gewezen. Iedereen doet zijn best, daar ben ik van overtuigd.

 

Het valt me op dat wij een land zijn die graag containerbegrippen gebruikt, en als iets nog geen zogeheten container begrip* is,  (*simpelweg gezegd een begrip zonder inhoud, want die inhoud zijn we allang vergeten en we vinden het alleen heerlijk om met deze`woorden te smijten, -fake news bijvoorbeeld)dan maken we die wel. Zo hebben we nu  ‘de ouderen’, ‘de zwakkeren’ en de ‘vitalen’. Wij tegen zij en zij tegen wij. Verdeeldheid.

 

Maar wat is ‘een zwakkere’? Ik denk niet dat mensen weten wie dat precies zijn,  waarom,  en vooral wat er kan gebeuren met deze mensen. En dat is ook niet het belangrijkste. Zelf zit ik alleen met verbazing te kijken wat er nu gebeurt, wat mensen vinden, wat mensen doen en vooral wat mensen vinden en dan vervolgens toch anders doen.  Het is vooral geestig om je te beseffen dat ‘de zwakkeren’ misschien wel de sterkeren zijn in deze situatie.  En dat klinkt heel raar, ik weet het. Maar dat is op het eerste gezicht. Want op het tweede gezicht……

 

Zelfgekozen isolatie is een privilege. Veel zieke of mindervalide mensen zijn geforceerd in isolatie geweest of worden constant (door hun lichaam)  gedwongen om in thuisisolatie te gaan omdat ze simpelweg de kracht niet hebben om op te zitten, naar een supermarkt of bij iemand op de koffie te gaan. Dit kan weken en soms jaren duren, en ook niet eenmalig. Dus het is apart dat er nu veel zogeheten experts opstaan die gaan vertellen dat we niet in paniek moeten raken, het bagatelliseren door te zeggen dat het niet zo erg is (voor henzelf),  en hoe we kunnen leven.  Dat is interessant want we moeten natuurlijk ook moed houden en door deze verschrikkelijk(saai)e periode heen komen. Maar ze hebben geen idee wat het is om in isolatie te zitten als de gevolgen voor jou persoonlijk vreselijk zijn en in enorme angst te zitten, dag na dag. En daar komt dan nu een extra soort angst en ook wel verdriet bij dat sommige mensen schijt aan je lijken te hebben door zich niet aan de zogeheten ‘social distance’ regels te houden.

 

Besef je wat een enorm geluk je hebt om te kiezen voor (thuis)isolatie en er straks zonder schade weer uit te gaan om weer je leven op te kunnen pakken. En toch zijn de ‘zwakkeren’ sterker in deze situatie. Dat is niet ten nadele van mensen die wel het geluk van een goede gezondheid hebben, maar ik hoop dat deze zienswijze een openbaring voor anderen kan zijn.

Nieuwe werkelijkheid