Transformatie

5 jaar later

16/05/2019 | cath

De laatste tijd moet ik heel veel denken over de laatste vijf jaar. En geloof me, als ik daar iedere dag twee uur over zou nadenken dan ben ik over zes jaar nog niet klaar. Dus ik denk dat je het ‘lifechanging’ kunt noemen. Ja duhuuhh denk je nu vast. Maar ik heb jaren geprobeerd om vast te houden aan het idee dat er wat aanpassingen nodig waren, maar dat er verder niet zoveel is veranderd. Eerst wilde ik ook mijn ‘oude leven’ terug.

Alsof het is afgepakt. Door wie dan? Nu ben ik vijf jaar verder en vind ik dat niet meer. Mijn leven is extreem drastisch veranderd, maar is niet afgepakt. Het leventje dat ik hiervoor had is gestopt. Op zeer brute wijze, dat wel. Maar dat is niemand zijn schuld.

Daarnaast zei niemand toen ik weer bijkwam uit mijn coma dat het makkelijk zou worden. Sterker nog, het zou verschrikkelijk zwaar worden, met zware zorg en in een elektrische rolstoel. Ook dat is niemand zijn schuld, hard is het wel. Heel hard, en heel verdrietig. Dan zie je wel even je leven instorten. Daar lig je dan, je kunt niet praten, ook niet als je eindelijk van die beademing afkomt. Gevangen in je eigen lichaam, het zogeheten locked-in sydrome. Op een gegeven moment hadden mijn ouders geleerd om met mij te kunnen communiceren: een keer knipperen met je ogen was ‘ja’ en twee keer knipperen was ‘nee’. Soms best lastig. Zo had ik het erg warm, en ik had van die warme fluffy sokken aan. Mijn benen waren grotendeels verlamd maar ik kon ze een heel klein beetje bewegen. Ik was er na een uur in geslaagd om die sokken uit te schuiven. Hoezeee! Vraagt mijn moeder vervolgens of ik die sokken weer aan wil. Dus ik dacht: twee keer knipperen. Twee keer. Knipper ik per ongeluk een keer! Een ‘backspacefunctie’ bestaat niet in dit knippersysteem. Heb ik weer, dacht ik. Wat wel geestig is, want ik had natuurlijk wel meer ‘probleempjes’. Dan zou je zeggen dat je vanaf dat moment jezelf realiseert dat andere dingen helemaal zo erg niet meer zijn. Dat realiseerde ik mezelf ook: wat zou ik graag weer in de verkeerde rij willen staan. Als ik überhaupt maar weer een keer naar een winkel kon! En nee, die gedachte vervaagt, want ik kan er nu weer enorm van balen, net als iedereen. Dat is eigenlijk ook wat ik hiermee zeggen wil: je baalmomentjes mogen er zijn, die heeft iedereen. En denk nooit dat je dat niet mag zeggen omdat de ander het zwaarder heeft. Stop daarmee. Dat is niet erg, wat wel erg is: er in blijven hangen en zelfmedelijden hebben. In welke situatie ook. Daarmee kom je nergens, irriteer je mensen en vooral jezelf.

Dan kun je denken dat ik makkelijk praten heb omdat ik daar geen last van heb. En dan geef ik je gelijk in dat laatste, maar dat is omdat ik dat niet tolereer. Ook niet van mezelf.

Om terug te komen op het feit dat het leven doorgaat met een paar aanpassingen. Dat is ook zo, maar dat is niet simplistisch. En haal in mijn geval het woordje ‘paar’ maar weg. Dat is denk ik ook de overlevingsmodus van je lichaam. Als het te groot is, dan haal je het waxinelichtje aan het einde van de tunnel weg.

Toen zag ik nog niet in dat ik mijn ‘oude’ leven nooit meer terug ging krijgen. Hoe had ik me dat eigenlijk voorgesteld? Dat is een retorische vraag, want dat weet ik wel. Bijvoorbeeld op mijn werk destijds:

Ik zou dan gewoon een lunchafspraak met iemand maken. En gewoon nooit meer over deze tijd beginnen. Ik zou het doodzwijgen, misschien zou het dan weg gaan. Onder lunchwandelingen zou ik gewoon weg proberen te komen, en ik zou dan te vroeg komen zodat niemand me zag lopen. Ik weet nog steeds niet hoe ik het bedacht had met de rollator. Wat ga je dan zeggen: “heeee van wie is die rollator? Nee zet maar niet weg, straks zoekt iemand hem.” Zoiets? Ik kwam er al snel achter dat dit natuurlijk niet ging werken.

En nu, nu zie ik dat ik oprecht kan zeggen dat ik een vorig leven heb gehad. Zonder weggezet te worden voor…. nou ja, vul zelf maar in. Dat meisje dat ik was, is weg maar toch ook weer niet. Misschien moet ik er zodanig over denken dat er een rups in een cocon ging. Toen vond er een transformatie plaats en vervolgens vloog er iets heel anders uit. Zonder dat je jezelf verliest.

Misschien is dat het. Hoe dan ook, je hebt geen invloed op de dingen die gebeuren. Maar gelukkig wel op jouw reactie daarop.

Transformatie